«Гомер буе көттем сине, бәхетем...»
Мәрзия кайчан да булса шәхси тормышы булуга өметен өзгән иде инде. Язмыш куласасы әйләнә дә әйләнә, ләкин Мәрзиянең тормышында гына артык үзгәрешләр булмады. Еллар уза-уза ул үзенең тормыш рәвешенә күнде. Ир-атсыз гына, үзе яшәүгә ияләште. Ана булу бәхетен татый алмаячагы белән дә килеште хатын.